Την ενόχλησή του για το χαρακτηρισμό «έκτρωμα» που χρησιμοποίησε η «Θ» για τη νέα πτέρυγα του αρχαιολογικού μουσείου Θάσου, εκφράζει με επιστολή του ο κ. Νίκος Χατζηνώτας από το Καζαβήτι. Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της επιστολής του.

Ο ROUT (RODOPI ULTRA TRAIL RUNNING) είναι αγώνας που δημιουργήθηκε για τους αθλητές πρώτιστα! Σχεδιάστηκε για να δώσει την ευκαιρία σε εκείνους που θεωρούν τον εαυτό τους ταγμένο στο trail running και στην περιπέτεια, να το αποδείξουν. Ο ROUT δίνει πλέον την αναβάθμιση της ιδέας αυτής, με την απλούστευση των διαδικασιών: ελάχιστη εξωτερική βοήθεια, εκτίμηση της κατάστασης από τους ίδιους τους αγωνιζόμενους, χειραφέτησή τους με την απελευθέρωση ζητημάτων που σχετίζονται με την ασφάλεια, τις δεξιότητές και την οξυδέρκειά τους (λίγοι σταθμοί ανεφοδιασμού, κατάργηση υποχρεωτικού εξοπλισμού, μεγαλύτερο μήκος διαδρομής, αύξηση του βαθμού δυσκολίας). Ένας αγώνας για συνειδητοποιημένους και έμπειρους αθλητές βουνού.

Στην πρωτεύουσα της Θάσου βρέθηκαν τις προηγούμενες μέρες μηχανικοί της κατασκευαστικής εταιρίας του Υπουργείου Δικαιοσύνης, «ΘΕΜΙΣ Κατασκευαστική» για να εξετάσουν το χώρο που θα γίνει το νέο Ειρηνοδικείο.

γράφει ο

Βύρων Β. Δημητριάδης

Με αφορμή, μάλλον, το δημοσίευμα των Αγγλικών Financial Times όπου διατυμπάνιζε πως «…η Ελλάδα, με τη μακρά και δυστυχή ιστορία των εξωτερικών επεμβάσεων από τους Οθωμανούς έως τους Ναζί, μπορεί να θεωρηθεί χώρα που διοικείται ως οιονεί προτεκτοράτο…», ο Τάκης Φωτόπουλος (Ελευθεροτυπία 28/8/10) σημειώνει τα εξής: «…Συχνά ακούγεται τελευταία ότι με την υπαγωγή της Ελλάδας στη τρόϊκα, που ολοκλήρωσε τη διαδικασία μετατροπής της σε οικονομικό προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ, η χώρα έκλεισε τον κύκλο που άρχισε με τη μεταπολίτευση.
Κατά τη γνώμη μου, ο κύκλος που έκλεισε σήμερα άνοιξε πολύ πιο πριν, με το τέλος του εμφύλιου πολέμου, όταν μετά τη συντριβή της Αριστεράς άρχισε η διαδικασία μετατροπής της χώρας σε προτεκτοράτο.
Τότε άρχισε ένας κύκλος όπου η Ελλάδα μετατράπηκε σε ένα σαφές πολιτικό προτεκτοράτο της αμερικανικής ελίτ που είχε αναλάβει την ηγεσία του δυτικού στρατοπέδου…
Έτσι, το ημι-ολοκληρωτικό καθεστώς που καθιερώθηκε μετεμφυλιακά διατηρήθηκε μέχρι τη δεκαετία του 1960 όταν ο πόλεμος μεταξύ των εκπροσώπων της πολιτικής ελίτ…οδήγησε…στις πρώτες ρωγμές στο πολιτικό προτεκτοράτο που δημιούργησε (και) η δυναμική του πολιτικού και πολιτιστικού κινήματος που είχε ξεκινήσει από κάτω και οδήγησε στην άνοιξη της δεκαετίας του ’60…στη συνέχεια στη συντριβή του κινήματος αυτού από την χούντα….
Αντίθετα, όμως, με τη δεκαετία του ’50 οι διεθνείς και εσωτερικές συνθήκες ήταν ώριμες στη δεκαετία του ’70 για να δημιουργηθεί ένα νέο είδος άτυπου προτεκτοράτου που δεν θα χρειαζόταν να στηρίζεται σε στρατιωτικές χούντες, αλλά μόνο σε κοινοβουλευτικές χούντες…».
Μήπως τα παραπάνω είναι μια αυθαίρετη ανάλυση μιας κάποιας κατασκευασμένης εικονικής πραγματικότητας;
Στην αντίθετη περίπτωση, ποια μπορεί να είναι η σχέση της στρατιωτικής με την κοινοβουλευτική χούντα;
Αλλιώς, η στρατιωτική χούντα που εγκαθιδρύθηκε με το πράσινο φως της προστάτιδας δύναμης των ΗΠΑ ποια σχέση μπορεί να έχει με τη σημερινή κυβέρνηση του Γιωργάκη του Παπανδρέου;
Προ ημερών (22/8/10) στην «Κυρ. Ελευθεροτυπία» ο καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου Γ. Ρούσης αποκάλυψε τα εξής: «…Ανά τακτά χρονικά διαστήματα η περιβόητη CIA δίνει στη δημοσιότητα εκθέσεις στις οποίες επιχειρεί να προβλέψει την κατάσταση της ανθρωπότητας μετά από ορισμένα χρόνια.
Η τελευταία από αυτές τις εκθέσεις αφορά το έτος 2025- “Global trends 2025: The National Intelligence Coancil’s 2025 project στο http:/www.odn:gov/nigc/PDF2025/2025Global Trends Final Report.pdf”.
Το αξιοσημείωτο σ’ αυτήν, δεν είναι τόσο το τι προβλέπει, αλλά το σκεπτικό που ακολουθεί ή ακριβέστερα οι αφετηριακές θέσεις με βάση τις οποίες αναπτύσσει της αναλύσει της…
Σημαντικό επίσης στοιχείο της συλλογιστικής της CIA είναι η παντελής αγνόηση του ρόλου των λαών στην ιστορική εξέλιξη και θεωρεί ότι η από δω και μπρος πορεία της ανθρωπότητας θα εξαρτηθεί αποκλειστικά και μόνο από τις αποφάσεις των πάσης φύσεως οικονομικών και πολιτικών ηγεσιών και καθόλου από τους λαούς…
Τέλος, αξίζει να παρατηρήσουμε ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζεται στην έκθεση περίπου σαν ένα ακόμη αστεράκι στην αμερικανική σημαία, δηλαδή ως πιστός σύμμαχος των ΗΠΑ ο οποίος δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να αποστασιοποιηθεί από αυτές….».
Τι μπορεί να σημαίνει η πληροφορία πως «η CIA αντιμετωπίζει την Ευρώπη σαν ένα ακόμη αστεράκι της αμερικανικής σημαίας;»
Είναι δυνατόν τούτο το στοιχείο να μας βοηθήσει ώστε να ξεκαθαρίσουμε το ποια μπορεί να είναι η σχέση ανάμεσα στη στρατιωτική με την κοινοβουλευτική χούντα;
Από κύριο άρθρο των «Επίκαιρων» τ. 44 (19/8/10): «…Ποτέ τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια, πέντε λέξεις δεν κατάφεραν να συμπυκνώσουν τόσο μεστά το νόημα, τα αίτια και τα αποτελέσματα δέκα μηνών πολιτικής στη χώρα.
«Ο άνθρωπος μας στην Αθήνα» έγραψε σε δημοσίευμά της η γερμανική έκδοση των Financial Times (η εφημερίδα του αμερικανοευρωπαϊκού χρηματιστικού κεφαλαίου) αναφερόμενη στον Γιώργο Παπανδρέου και στις οικονομικές επιλογές του.
Το γεγονός ότι μια εφημερίδα, η οποία εκπροσωπεί το χρηματιστηριακό κατεστημένο της Δύσης, εκφράζεται με τόσο ζέση για τον πρωθυπουργό….Γιώργο Παπανδρέου (που) προσφέρει καλές υπηρεσίες στο διεθνές κεφάλαιο…οι ξένοι από την ελληνική κρίση και από τον τρόπο με τον οποίο τη χειρίστηκε η ελληνική κυβέρνηση έβγαλαν χρήματα. Πολλά χρήματα.
Και μάλιστα μπόρεσαν να μας δανείσουν με υποθήκη το σύνολο σχεδόν του εθνικού μας πλούτου, όπως προβλέπεται με βάση τους όρους του Μνημονίου του ΔΝΤ.
Η καλύτερη απόδειξη, όμως, για τις υπηρεσίες που προσέφερε ο Γ. Παπανδρέου στους δανειστές της Ελλάδας –και όχι στη χώρα και στους πολίτες που τον εξέλεξαν- εντοπίζεται στη συνέχεια του ίδιου άρθρου (των F.T.): ”…την Ευρώπη δεν την έσωσε το πακέτο οικονομικής στήριξης που ενέκρινε για την Ελλάδα, αλλά η απόφαση της Αθήνας να το πάρει και να μην κηρύξει πτώχευση. Διότι η πτώχευση θα ήταν πιο βολικός δρόμος από τις σημερινές δραστικές περικοπές.
Κι αυτό επειδή το 80% των πιστώσεων της Ελλάδας προέρχονται από το εξωτερικό, επομένως, οι Έλληνες θα ήταν σε καλύτερη θέση, εάν προχωρούσαν σε αναδιαπραγμάτευση του χρέους και δεν έπαιρναν το ευρωπακέτο»…”!!!
Το συμπέρασμα που αβίαστα βγαίνει από τη σύνδεση και μόνο τούτων των συμβάντων είναι πως οι ΗΠΑ, ειδικά το χρηματιστικό κεφάλαιο, είτε με τη μορφή της ΣΙΑ είτε μ’ αυτή του ΔΝΤ, για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους στις κοινωνίες που μετέτρεψαν σε σύγχρονα προτεκτοράτα, συνεχίζουν να χρειάζονται τις τρομοκρατικές (βλ.: «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΟΒΟΥ…» Θασιακή 20/7/10) υπηρεσίες ενός εφιάλτη.

γράφει ο Θανάσης Διαλεκτόπουλος*
Ο Άγγλος φιλόσοφος Φράνσις Μπέικον (1561-1629) είχε πει: «Ο θαυμασμός είναι ο σπόρος απ’ όπου φυτρώνει η γνώση».

Θύμα απάτης έπεσε μια ανυποψίαστη ιδιοκτήτρια ξενοδοχείου στη Θάσο, το μεσημέρι της περασμένης Τετάρτης, όταν δέχτηκε τηλεφώνημα από άνδρα που δήλωσε ότι είναι πρόεδρος των ξενοδόχων της Κύπρου.

Η μεγάλη στιγμή έφτασε καθώς η Aegean Regatta, ο διεθνής ιστιοπλοϊκός αγώνας που διοργανώνει η Γενική Γραμματεία Αιγαίου & Νησιωτικής Πολιτικής, του Υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, ανοίγει πανιά.
Το πρωί της Κυριακής από την Θάσο τα 108 σκάφη που έχουν δηλώσει έως τώρα συμμετοχή θα βάλουν πλώρη για τη Σαμοθράκη και το πρώτο σκέλος της «Ρεγκάτας του Αιγαίου», ενώ επόμενοι σταθμός είναι η Λήμνος και ο τερματισμός θα γίνει στη Μήθυμνα της Μυτιλήνης.

γράφει ο
Βύρων Β. Δημητριάδης

Στη νεότερη ελληνική ιστορία, μετά τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους, αλλά και στα ευρωπαϊκά χρονικά, δεν υπήρξε ποτέ τόσο κραυγαλέα αντίθεση κυβερνητικής ρητορείας και πράξης, λόγων και έργων, όσο στη σημερινή Ελλάδα.
Δεδομένης της οικονομικής εποπτείας της χώρας, η πολιτική της αυτοτέλεια είναι ανύπαρκτη και περιορισμένη στα στενά περιθώρια επικοινωνιακού χαρακτήρα κινήσεων και χειρισμών.
Η ελληνική οικονομία του μνημονίου, των άγριων περικοπών και της λιτότητας όχι μόνο δεν ανακάμπτει, αλλά βυθίζεται όλο και περισσότερο στην ύφεση.
Αυτή είναι η πραγματικότητα την οποία βιώνουμε και από την οποία με κανένα επικοινωνιακό κόλπο δεν μπορεί να δραπετεύσει η κυβέρνηση.
Ακολουθώντας τις απαράβατες οδηγίες των διεθνών νόμιμων τοκογλύφων η κυβέρνηση οδήγησε την οικονομία της χώρας σε βαθιά ύφεση που με τη σειρά της οδηγεί στην υποτίμηση των αξιών ώστε οι πιστωτές να βάλουν φθηνά στο χέρι ότι αξίζει από τη δημόσια περιουσία.
Οι δανειστές μας έχουν ήδη αρχίσει να κάνουν νύξεις για το δυσθεώρητο χρέος το οποίο μπορεί να συγκρατηθεί μόνο με μαζική εισροή εσόδων στα ταμεία, δηλαδή με εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.
Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να πλασάρει επικοινωνιακά το ξεπούλημά της ως την εναλλακτική λύση, ώστε να μην φορτωθεί κι άλλους φόρους ο λαός.
Ελπίζει ότι, μπροστά στο ενδεχόμενο νέων περικοπών και φόρων, θα συμφωνήσουμε στην πώληση δημόσιας περιουσίας.
Σ’ αυτό βοηθά και το γεγονός ότι οι κυρίαρχες ελίτ των μηχανισμών της παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης πραγμάτων έχουν συλλάβει τη σημασία των «ιδεολογικών μηχανισμών» στο σύγχρονο κόσμο του «τέλους της ιστορίας « (Φουκογιάμα) και της «σύγκρουσης των πολιτισμών» (Χάντιγκτον).
Το θρίαμβο των ιδεολογικών όρων που επέβαλαν οι χρηματιστικοί μηχανισμοί και το ΔΝΤ ζούμε αυτή την περίοδο στη χώρα μας.
Με κύριους, φυσικά, διαμεσολαβητές τα ΜΜΕ, που εξέφρασαν, εξειδίκευσαν και πρακτικοποίησαν τις απόψεις, τις αντιλήψεις, τα συμφέροντα των μηχανισμών αυτών.
Η κοινωνία θα έπρεπε να τρομοκρατηθεί (βλέπε: «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΟΒΟΥ…» στη Θασιακή 20/7/10) από την επερχόμενη καταστροφή, να χάσει κάθε ελπίδα, να οδηγηθεί σε πλήρες αδιέξοδο, ώστε να υποκύψει χωρίς αντιστάσεις και να αποδεχτεί ως απόλυτη και μοναδική σωτηρία λύση τις επιλογές του Μνημονίου και των υπερεθνικών υπερκυβερνήσεων της τρόικα και του ΔΝΤ.
Σ’ αυτή την επιχείρηση επιστρατεύτηκε το επιχείρημα της «συλλογικής ευθύνης» για το αδιέξοδο, ενοχοποιήθηκε ολόκληρη η κοινωνία, με το επιχείρημα ότι συμμετείχε στο «εθνικό φαγοπότι», ώστε η επιβολή των σκληρών όρων του Μνημονίου να προκύψει ως μια διαδικασία αυτοτιμωρίας, αυτολύτρωσης, αυτοκάθαρσης σε μια μονοδρομική πορεία πάνω σε «νομοτελειακές» ράγες –μια νομοτέλεια που προέκυψε ως φυσικό φαινόμενο.
Πάνω στην πρωτοφανή σ’ έκταση και ένταση προπαγάνδα των ΜΜΕ που ξεπέρασε ακόμη κι αυτή της χουντικής περιόδου, έρχεται να «καθίσει» ένα ακόμη συμβάν με τις δικές του αλήθειες:
«…Μέλος της διευθύνουσας επιτροπής της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, που αποσκοπεί στην εδραίωση της αμερικανικής ηγεμονίας παγκοσμίως δια της υποταγής της Ευρώπης στις ΗΠΑ και δια της διεθνούς Επικράτησης των νεοφιλελεύθερων δογμάτων, μέλος της επίλεκτης «Ομάδας των Τριάντα» που δημιούργησε το Ίδρυμα Ροκφέλερ, με παραπλήσιους της Μπίλντεμπεργκ σκοπούς, με περισσότερο όμως οικονομικό- νομισματικό και μικρότερο πολιτικό περιεχόμενο, συντονίζει τους εκπροσώπους τριάντα από τις μεγαλύτερες τράπεζες του πλανήτη ή άτομα στενά συνδεδεμένα μαζί τους (στην πραγματικότητα πρόκειται για το τμήμα του διεθνούς κατεστημένου που επιδιώκει το πέρασμα της εξουσίας από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις στα μη θεσμοποιημένα κέντρα του χρηματιστικού κεφαλαίου και της αυτοκρατορικής ισχύος, στυλοβάτες ενός υπό εκκόλαψη παγκόσμιου ολοκληρωτισμού), βετεράνος του ΔΝΤ, δημιουργός της «Ευρώπης των Τραπεζών», που ίδρυσε η Συνθήκη του Μάαστριχτ, ο Ιταλός Τομάσο Πάντοα Σκιόπα, που διορίστηκε (;) στη θέση «οικονομικού συμβούλου» του Γιώργου Ανδρέα Παπανδρέου…είναι τελείως αμφίβολο αν ένας άνθρωπος με αυτές τις διασυνδέσεις και το διεθνή ρόλο έρχεται ως απλός σύμβουλος στο Μέγαρο Μαξίμου.
Ο κ. Σκιόπα είναι ένα πολύ κεντρικό πρόσωπο της πιο σκληρής, αντιδραστικής πτέρυγας του παγκόσμιου οικονομικού κατεστημένου, της «αυτοκρατορίας της παγκοσμιοποίησης», μιας παγκόσμιας «αριστοκρατίας του χρήματος» αυτής ακριβώς που επιτέθηκε στη χώρα μας από το περασμένο φθινόπωρο, σε μια προσπάθεια να μεταβάλει την Ελλάδα σε πεδίο δοκιμής για την καταστροφή του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, δηλαδή του πολιτισμού μας…Ο κ. Σκιόπα δεν είναι ένας κοινός νεοφιλελεύθερος διαχειριστής. Συμμετέχει στο επιτελείο των πιο αντιδραστικών παγκόσμιων θεσμών, που επιδιώκουν και ουδόλως το κρύβουν την οικοδόμηση μιας νέας παγκόσμιας τάξης με την κατάργηση του έθνους- κράτους, που συνιστά το μόνο υπαρκτό πλαίσιο άσκησης δημοκρατίας (για τη σημασία του «έθνους-κράτους» και της αστικής «δημοκρατίας» βλέπε: «Η ΑΚΡΑΤΟΣ ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΑΝΑΤΟΛΗ» στη Θασιακή 24/8/10)…και την απόδοση της αρμοδιότητας οικονομικής πολιτικής σε υπερθενικούς οργανισμούς που εκπροσωπούν την ολιγαρχία του χρήματος, σε τράπεζες και σε επιχειρήσεις.
Για τους Ρότσιλντ, Ροκφέλερ κλπ. η δημοκρατία –όση υπήρξε τέλος πάντων μετά την Γαλλική Επανάσταση –ήταν τελικά μια…δυσάρεστη παρένθεση που καιρός είναι να κλείσει.
….μοιάζει η Ελλάδα να έχει επιλεγεί ως είδος «αποικίας» της –αγγλοσαξονικής και αμερικανοεβραϊκής κυρίως- παγκοσμιοποίησης, χώρος ενός σημαντικού πειράματος για την εξέλιξη των ανθρώπινων πολιτικών (και πολιτισμικών ασφαλώς) δομών….» -Δ. Κωνσταντοκόπουλος στα «Επίκαιρα» τ. 45-
Μ’ αυτά και μ’ αυτά…μαθαίνουμε πως ο «άνθρωπος μας στην Αθήνα» δεν είναι μόνος.
Διαθέτει και τον άμεσο καθοδηγητή του.

Πριν λίγα χρόνια μέσα στη μέθη του πακτωλού χρημάτων μέσω των πακέτων Ντελόρ, κάποιοι είχαν μια μεγαλόπνοη "αναπτυξιακή" ιδέα. Την κατασκευή μιας λεωφόρου που θα συνέδεε το Μικρό Καζαβίτι με το μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα. Δρόμοι προς το Μοναστήρι υπάρχουν, όμως όπως όλοι οι δασικοί δρόμοι της Θάσου έχουν τα χάλια τους και δεν είναι κατάλληλοι για τις λιμουζίνες των υψηλόβαθμων ρασοφόρων και "επισήμων".

Αρχίζουν το Σαββατοκύριακο οι αγώνες των ομάδων της Θάσου για το Κύπελλο της ΕΠΣΚ. Την προηγούμενη εβδομάδα έγινε η κλήρωση για τους αγώνες και το πρόγραμμα παρουσιάζεται αναλυτικά παρακάτω. Ποδαρικό για τη φετινή σεζόν κάνουν φέτος ο Αίας Παναγίας και ο Άρης Πρίνου, οι οποίοι θα αναμετρηθούν το Σάββατο στις 18:00 στο γήπεδο της Παναγίας. Την Κυριακή, ακολουθεί η Δόξα Θεολόγου και η Αναγέννηση Λιμεναρίων με το παιχνίδι να αρχίζει στις 18:00 στο γήπεδο του Ποτού.

γράφει ο Μιχάλης Τιμοσίδης *
Η απαγόρευση του καπνίσματος σε όλους τους κλειστούς δημόσιος χώρους έχει συζητηθεί πολύ τα τελευταία χρόνια. Σίγουρα, θα επιφέρει την αλλαγή κάποιων συμπεριφορών που έχουν, με το πέρασμα του χρόνου, σχεδόν αυτοματοποιηθεί. Γίνεται όμως για την προστασία της δημόσιας υγείας και για την προάσπιση του αυτονόητου δικαιώματος του πολίτη σε καλύτερη ποιότητα ζωής.

γράφει ο

Βύρων Β. Δημητριάδης

Ο James K. Galbraith είναι ένας από τους σημαντικότερους οικονομολόγους της εποχής μας, ανώτατος ερευνητής σε Ινστιτούτα Οικονομικών σπούδασε στο Χάρβαρντ, στο Γέιλ και στο Κέιμπριτζ. Υπηρέτησε ως εκτελεστικός διευθυντής της Οικονομικής επιτροπής των ΗΠΑ κ.ά.
Στη συνέντευξη που έδωσε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (15/8/10) του τέθηκε μια εξαιρετικά «ψαγμένη» ερώτηση: «…Είστε ένας από τους οικονομολόγους που ασκούν δριμύτατη κριτική στα μέτρα λιτότητας και στην εμμονή με τα ελλείμματα. Εικάζω πως θεωρείτε ότι τα μέτρα που επιβάλλει το ΔΝΤ (και, στην περίπτωση της Ελλάδας η περιβόητη τρόϊκα) δεν έχουν κάποια στέρεα οικονομική βάση…».
Η απάντηση, άκρως αποκαλυπτική: «…Εάν ρωτήσετε τους υψηλά ιστάμενους του ΔΝΤ –και το έχω κάνει αυτό- γιατί πρέπει να υπάρχει ο στόχος του 3% για τα ελλείμματα προϋπολογισμού, γιατί ο στόχος για την αναλογία χρέους- ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) πρέπει να είναι το 60% και γιατί οι στόχοι πρέπει να υλοποιούνται μέσα σε μια πενταετία, δεν έχουν την παραμικρή ιδέα.
Ρωτήστε τους γιατί το χρέος να μην είναι 80% ή 100% του ΑΕΠ και γιατί ο στόχος επίτευξης να μην είναι το 2025 ή 2050 αντί το 2015, και δεν έχουν να προσφέρουν καμιά απάντηση. Επειδή δεν υπάρχει καμιά απάντηση από την οπτική γωνία της οικονομικής θεωρίας.
Αυτά τα νούμερα και οι στόχοι αποτελούν αυθαίρετα συμπεράσματα, ενώ είναι γνωστό ότι όσο πιο σκληρό είναι ένα πρόγραμμα λιτότητας τόσο πιο απίθανη και μη ρεαλιστική είναι η επιτυχία του…».
Μάλιστα, όπως μας πληροφορεί ο Δ. Καζάκης από «Το ποντίκι» (19/8/10) ο οικονομολόγος Τζέϊμς Γκαλμπρέϊθ έγραψε προς το Κογκρέσο των ΗΠΑ στις 4/5/10 τα εξής: «…Σας γράφω από ένα ατιμασμένο επάγγελμα. Η οικονομική θεωρία, όπως ευρέως διδασκόταν από τη δεκαετία του ’80, απέτυχε παταγωδώς να κατανοήσει τις δυνάμεις πίσω από τη χρηματοπιστωτική κρίση. Αντιλήψεις όπως «ορθολογικές προσδοκίες», «πειθαρχία της αγοράς» και «υπόθεση αποτελεσματικότητας της αγοράς» οδήγησαν οικονομολόγους να ισχυρίζονται ότι η κερδοσκοπία θα σταθεροποιήσει τις τιμές, ότι οι πωλητές θα δράσουν για να προστατέψουν τη φήμη τους, ότι το caveat emptor (λατινική έκφραση που σημαίνει ας προσέξει ο αγοραστής) είναι κάτι στο οποίο μπορεί να στηριχθεί κανείς και επομένως εκτεταμένη απάτη δεν μπορεί να υπάρξει…».
Και τούτη η περίπτωση Γκαλμπρεϊθ έρχεται να προστεθεί στη «λίστα» που διατηρούμε στην οποία καταγράφουμε τους διεθνούς επιπέδου οικονομολόγους που, ενώ ασκούν ή έχουν ασκήσει, πολιτική, πράγμα που σημαίνει πως έχουν επηρεάσει τη ζωή εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, κάποια στιγμή, βγαίνουν δημόσια και παραδέχονται ότι «δεν ξέρουν τι τους γίνεται». (ενδεικτικά βλ.: «Η πληροφορία ως διεγερτικό του κοινωνικού ενστίκτου» στη Θασιακή 29/12/09 με αναφορές σε Λόρενς, Γκρίνσπαν, Κρούγκμαν, Κευνς, όπως επίσης και «Το τυφλό άλμα του Τίποτα στο Πουθενά», 22/6/10, όπου συλλαμβάνουμε επ’ αυτοφόρω τον διοικητή της ΕΚΤ Ζ.Κ. Τρισέ).
Όμως, τι μπορεί αν σημαίνει πρακτικά η θέση: «…Η οικονομική θεωρία…απέτυχε...»;
Μας δίνεται η δυνατότητα να «τσεκάρουμε» τούτη την «αποτυχία» στην πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης;
Εφόσον η διαχείριση του Δημοσίου όλο και περισσότερο προσομοιάζει με τη διοίκηση επιχείρησης, δεν στερείται βάσης αν δανειστούμε τις σχετικές έννοιες από το τρέχον πτωχευτικό δίκαιο των επιχειρήσεων στο οποίο επικρατεί η πρωτοκαθεδρία των «βασικών πιστωτών» έναντι των «δευτερευόντων» και η επιβολή των διεκδικήσεων και δικαιωμάτων των πρώτων πάνω στους δεύτερους με άξονα την υπόσταση και λειτουργία της ίδιας της επιχείρησης.
Αν οι βασικοί πιστωτές της Ελλάδας είναι εκείνοι που εκπροσωπούνται από την τρόϊκα ποιοι είναι οι δευτερεύοντες;
Μήπως υπάρχει «χρέος αφανές» που απαξιώνεται με την παρέμβαση και επιβολή των πρώτων;
Και αν ναι…πως συγκαλύπτεται αυτή η πραγματικότητα και πόσο αδύναμοι είναι οι δευτερεύοντες πιστωτές ώστε να αποδέχονται μοιρολατρικά την πρωτοκαθεδρία των πρώτων και τη δική τους υποβάθμιση;
Τελικά, υπάρχει πράγματι ένα σημαντικό «αφανές χρέος» του κράτους απέναντι σε εκείνους που κάθονται στην αδύναμη πλευρά της κοινωνικής «τραμπάλας» -ένα χρέος που τεκμηριώνεται από την κρατική άρνηση της αποδοχής του: το χρέος προς τα νοικοκυριά και την εργασία που προκύπτει από την υποχώρηση της «κοινωνικής» πολιτικής, ένα χρέος που σήμερα έχει μετατραπεί σε ιδιωτικό δανεισμό από τις τράπεζες.
Το χρέος προς την κοινωνική ασφάλιση που έρχεται στην επιφάνεια με την κρατική στάση πληρωμών ανειλημμένων υποχρεώσεων, συντάξεων και επιδομάτων, παρά το γεγονός ότι «αξιοποιήθηκαν» από το κράτος και το κεφάλαιο οι από δεκαετιών καταβεβλημένες εισφορές που ουδέποτε λειτούργησαν σε ανταποδοτική έστω, βάση.
Το χρέος από τις καταργούμενες αποζημιώσεις των απολύσεων, τον περιορισμό των υποχρεώσεων προς τους ανέργους, τη μείωση επιδομάτων και του χρόνου καταβολής τους.
Αυτό, λοιπόν, το «αφανές χρέος» διαγράφεται με τη συναίνεση των διαχειριστών του, των πρωτοφειλετών, της τρόϊκας και κυρίως της κυβέρνησης.
Με άλλα λόγια, πρόκειται στην πραγματικότητα για «ελεγχόμενη πτώχευση με αναδιοργάνωση», όπως ακριβώς προβλέπεται στο τρέχον πτωχευτικό δίκαιο για επιχειρήσεις που αξιοποιούν την πτωχευτική διαδικασία για να απαλλαγούν από υποχρεώσεις προς ορισμένους πιστωτές (την κοινωνία ολόκληρη, το λαό) προς όφελος των κυρίαρχων πιστωτών που υπαγορεύουν τη διαδικασία.
Άρα το ερώτημα «θα πτωχεύσει η Ελλάδα;» στερείται βάσης. Πίσω από τα μεγάλα λόγια της «προστασίας της πατρίδας» από την πτώχευση, κρύβεται η σκληρή πραγματικότητα ότι για κάποιους η «πατρίδα» έχει ήδη πτωχεύσει και ότι απλά υιοθετεί στάση πληρωμών: η ψήφιση του ασφαλιστικού, π.χ., το τεκμηριώνει πέρα από κάθε αμφιβολία.
Προέχει η «σωτηρία» των κυρίαρχων πιστωτών. Οι άλλοι, εμείς ο λαός, μπορούμε ν’ αρχίσουμε να σκάβουμε τους λάκκους μας. Εκτός κι αν…….

Μια περίεργη υπόθεση καταγγέλλει αναγνώστης τής «Θασιακής» με επιστολή του, η οποία συνοδεύεται από σχετικό φωτογραφικό υλικό. Στις φωτογραφίες απεικονίζονται πράσινοι κάδοι απορριμμάτων, όμοιοι με αυτούς που διαθέτει ο δήμος Θάσου, οι οποίοι έχουν πάνω τους γραμμένη με το χέρι την ένδειξη «ιδιωτικής χρήσης» και «κάδος δωματίων».

Έντονη ήταν η δραστηριότητα των φίλων του Ηρακλή στην Θάσο, κατά τη διάρκεια του μεγάλου αγώνα για την αντιμετώπιση της άδικης μεθόδευσης για τον υποβιβασμό του ποδοσφαιρικού τμήματος. Οι φίλοι του Ηρακλή, με ενθουσιασμό και πείσμα συμμετείχαν σε όλες τις κινητοποιήσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στην ηλεκτρονική μάχη που δόθηκε στο internet, σε συσκέψεις και παρεμβάσεις σε όλη την Ελλάδα. Μετά το νικηφόρο αποτέλεσμα του αγώνα, η συσπείρωση και διάθεση για βοήθεια στη νέα αγωνιστική χρονιά έχει ανέβει στο κατακόρυφο. Μπλουζάκια ΗΡΑΚΛΗΣ ΘΑΣΟΣ, αυτοκόλλητα, τεράστια ζήτηση για τα «διαρκείας».

Σώοι και αβλαβείς εντοπίστηκαν τελικά μετά από μεγάλη κινητοποίηση διασωστών τρεις Ρουμάνοι τουρίστες οι οποίοι είχαν εγκλωβιστεί κάπου στην κορυφή του όρους Υψάριον και δεν μπορούν να μετακινηθούν. Πρόκειται για μια οικογένεια με τον 51χρονο πατέρα, την 46χρονη μητέρα και τον 8χρονο γιο τους, οι οποίοι έκαναν εκδρομή αλλά δεν υπολόγισαν τις δυνάμεις τους και τελικά εγκλωβίστηκαν σε απόκρημνη περιοχή. Κάλεσαν από το κινητό τους τηλέφωνο την Ευρωπαϊκή γραμμή έκτακτης ανάγκης (αριθμός 112) η οποία με τη σειρά της ενημέρωσε την Πυροσβεστική Υπηρεσία Καβάλας και το Πυροσβεστικό Κλιμάκιο Θάσου.

γράφει ο

Βύρων Β. Δημητριάδης

Ένας πρωθυπουργός μιας χώρας, όπως ο Γιώργος Ανδρέας Παπανδρέου, ακόμη κι αν λειτουργεί ως σύγχρονος εφιάλτης (βλ: «ΕΦΙΑΛΤΗΣ ο άνθρωπος μας στην Αθήνα» στη Θασιακή 14/9/10), ακόμη κι αν άμεσα καθοδηγείται από έναν εκπρόσωπο του διεθνούς χρηματιστικού και πολιτικού κέντρου εξουσίας, όπως ο Τομάσο Πάντοα Σκιόπα (βλ.: «ΕΦΙΑΛΤΙΚΗ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ» στη Θασιακή 21/9/10), δεν μπορεί να μετατρέψει μια ελεύθερη χώρα σε προτεκτοράτο- μπορεί μόνο, κι αυτό λόγω βλακείας, ν’ αποκαλύψει πως πίσω από το σύνθημα: «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» κρύβεται ένα πραγματικό προτεκτοράτο με σχέσεις εξάρτησης και υποταγής αποτέλεσμα ενός συνολικού «μοντέλου ανάπτυξης» που μας οδήγησε στη χρεοκοπία.
Το ΔΝΤ ως κέντρο άσκησης οικονομικής πολιτικής δεν διαθέτει μόνο εκτελεστικά όργανα, όπως ο Σκιόπα και το παραπαίδι του ο Παπανδρέου, αλλά και «δεξαμενές σκέψης» που προσπαθούν να «δουν» πέρα από τον ορίζοντα προβλεψιμότητας την πορεία του συστήματος ώστε, διαμορφώνοντας την οικονομική πολιτική, να μη αφήνουν «κενά» όπου θα μπορούσε να κρυφτούν μορφές κοινωνικού κινδύνου.
«…Η αξιωματούχος του ΔΝΤ Κάρμεν Ράινχαρτ (γράφει ο Οικονομολόγος Κώστας Βεργόπουλος στην «Ε» 10/9/10) διευκρινίζει ότι ο απολογισμός του εφαρμοζόμενου προγράμματος στην Ελλάδα αφορά όλες τις χώρες, όχι μόνο τις αναπτυσσόμενες, αλλά και της ήδη αναπτυγμένες.
Η ίδια, ομού μετά του Κεν Ρόγκοφ από το Χάρβαρντ, συνιστά ως θεραπευτική αγωγή για τις υπερχρεωμένες χώρες τη μέθοδο της «χρηματιστικής καταστολής», δηλαδή το χρηματοπιστωτικό «ξεφούσκωμα», μέχρι ασφυξίας και οικονομικής συρρίκνωσης, με υποθετικό στόχο την πτώση τιμών προς αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας…Πρόσφατα, η ίδια πάντα έπειτα από μελέτη 15 κρίσεων μετά τον Β΄ παγκόσμιο Πόλεμο, αποφαίνεται ότι εξαντλήθηκε πλέον η εποχή της επιεικούς διαχείρισης και επιβάλλεται προσφυγή σε ακραίες και σκληρές εξυγιαντικές επιλογές.
Σε κάθε περίπτωση, προειδοποιεί η αξιωματούχος η οριστική απεμπλοκή μιας χώρας από κρίση του δημόσιου χρέους αποτελεί διαδικασία όχι γραμμική, αλλά δύστροπή και ελικοειδή που μπορεί να διαρκέσει από 50 μέχρι 100 έτη ή και περισσότερο!
Σε αυτήν περιλαμβάνονται: η σοβαρή συρρίκνωση του κατά κεφαλήν εθνικού εισοδήματος, η ταχύτερη πτώση του εργατικού εισοδήματος, η εκτίναξη της ανεργίας στα ύψη, και αυτό εντοπίζεται περισσότερο στις αναπτυγμένες οικονομίες και λιγότερο στις αναπτυσσόμενες,…».
Συγκρατώντας το πολύχρονο της διαδικασίας εξόδου από την κρίση, αναρωτιέται κανείς εάν το Μνημόνιο- Ν. 3845/2010, που αντικατέστησε το Σύνταγμα της Ελλάδας, είναι ένα από τα εργαλεία που χρησιμοποιεί η «μέθοδος της χρηματιστικής καταστολής»;
Την απάντηση τη δίνει ο οικονομολόγος- αναλυτής Δ. Καζάκης στο «Ποντίκι» 9/9/10: «…Για τους Ευρωκρατούντες το μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση ήταν εξαρχής μιας μεταβατική (μάλιστα μεταβατική!) κατάσταση.
Αφενός για να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα των μεγάλων ευρωπαϊκών Τραπεζών εις βάρος της χώρας και αφετέρου για να διασφαλίσουν το αναγκαίο χρονικό διάστημα προκειμένου να οικοδομήσουν το δικό τους μηχανισμό «ελεγχόμενης πτώχευσης»…
Τη στιγμή που η χώρα ασχολείται με τα «δικά» της, στην Ε.Ε. συντελείται ήσυχα και ωραία ένα αληθινό πραξικόπημα.
Οι υπουργοί Οικονομικών της Ε.Ε. (Ecofin) συμφώνησαν την Τρίτη 7/8/10 να εξετάζονται τα σχέδια των εθνικών προϋπολογισμών τους σε ευρωπαϊκό επίπεδο την άνοιξη κάθε χρόνου, αρχής γενομένης από το 2011, πριν υιοθετηθούν από τα εθνικά κοινοβούλια των κρατών- μελών…
Με άλλα λόγια, το τελευταίο προπύργιο τυπικής άσκησης εθνικής πολιτικής, δηλαδή η κατάρτιση του κρατικού προϋπολογισμού, καταργείται ουσιαστικά και ανατίθεται στους γραφειοκράτες της Ε.Ε. και όχι μόνο αυτό. Στην υιοθέτηση κυρώσεων και ποινών που θα επιβάλλονται αυτόματα στις δημοσιονομικά απείθαρχες χώρες, με μικρά περιθώρια διαπραγμάτευσης με τις Βρυξέλλες, προσανατολίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση…
Ποιος εξουσιοδότησε τον Παπακωνσταντίνου και τη κυβέρνησή του να τα αποδεχτούν όλα αυτά;
Ο τερατώδης αυτός μηχανισμός ελέγχου, πειθαναγκασμού και τιμωρίας των κρατών- μελών…κάνει πλέον περιττό τόσο το ξεχωριστό μνημόνιο με την Ελλάδα όσο και τη δανειακή σύμβαση μαζί της. Ολόκληρη η Ε.Ε. θα ζει από εδώ και μπρος σε συνθήκες ενός διαρκούς μνημονίου με όρους και διατάξεις χειρότερες από αυτές της δανειακής σύμβασης…».
Έτσι λοιπόν, η πρακτική της «υπαρκτής πολιτικής» δηλαδή της βουλησιαρχίας που ισοπεδώνει το παρόν, αλλά και το μέλλον, στο όνομα του παρελθόντος, επέβαλε την επιστροφή της «ηθικής της αναγκαιότητας» πάνω στην οποία χτίζεται, αργά αλλά σταθερά, μια μηδενιστική αντίληψη για την δήθεν αξία της υποχώρησης και της συνθηκολόγησης.
Οι καθεστωτικοί επαγγελματίες διανοούμενοι υποστηρίζουν ότι αυτό που μετράει είναι να «επικοινωνούμε», ότι κάθε ηθική είναι «ηθική της επικοινωνίας».
Εάν ρωτήσουμε: να επικοινωνούμε, βέβαια, αλλά ποιο θα είναι το περιεχόμενο αυτής της επικοινωνίας;
Απαιτούν: γνώμες, γνώμες επί παντός επιστητού!
Όμως, όλες μαζί οι γνώμες μας κάνουν την «κοινή γνώμη» που, αναπαριστώντας μια πραγματικότητα που βρίσκεται σε μόνιμη κίνηση- όπως είναι η καθημερινότητά μας-, μπορεί κάποτε να είναι και αντιδραστική.
Όμως, οι γνώμες αυτές δεν έχουν ίχνος αλήθειας. Ούτε, άλλωστε, και ψεύδους επειδή η μόνη λειτουργία τους είναι να είναι επικοινωνήσιμες.
Όμως, ότι έχει να κάνει με μια διαδικασία αλήθειας δεν επικοινωνείται διότι η επικοινωνία είναι χαρακτηριστικό της γνώμης.
Για όλα όσα αφορούν τις αλήθειες απαιτείται να υπάρξει συνάντηση μεταξύ κοινωνικών ανθρώπων.
Από την «ηθική της επικοινωνίας» να περάσουμε στην «ηθική της αλήθειας» που μας υποχρεώνει σε μια αποστασιοποίηση από τις γνώμες –και την «κοινή γνώμη»- έτσι ώστε η αλήθεια να είναι κυριολεκτικά αντι-επικοινωνιακή, να δυσκολεύει, δηλαδή, την επικοινωνία.
Πρόσφατα (11/8/10) η «Ε» είχε τη συνέντευξη που έδωσε ο Γάλλος φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού στον περιοδικό «Telerama» όπου αναπτύσσει τη σημασία της «συνάντησης» “…Σε έναν κόσμο όλο και πιο κλειστό, ατομικιστικό, με τους ανθρώπους να επιδιώκουν την ένταξή τους μόνο σε «μικρό-περιβάλλοντα», τύπου γκέτο, αφού εκεί αισθάνονται σχετικά ασφαλείς, η έννοια και κυρίως η πράξη της συνάντησης αποκτά άλλη διάσταση…Μια πραγματική συνάντηση περιλαμβάνει πάντα την ιδέα της αρχής μια ς πιθανής περιπέτειας…Είναι μια νέα αρχή. Αλλά η αρχή τίνος πράγματος;…δεν πιστεύω πως η αγορά έχει καταστρέψει την κοινωνικότητά του ανθρώπου…Υπάρχει αλληλεγγύη, συναντήσεις…”.
Αλήθεια, (ως διαδικασία), εδώ σ’ εμάς, στο νησί μας, υπάρχει μια άκρη να πιαστούμε, κάτι, τέλος πάντων, που θα μπορούσε να μας βοηθήσει ώστε ν’ αντισταθούμε στην επερχόμενη γκετοποίησή μας;
Η «Θασιακή» ήταν για τον Σταμάτη τον Χατζησταμάτη εργαλείο. Τη χρησιμοποιούσε σαν «λίπασμα» σε μια επίμονη και επίπονη, προσπάθεια να προετοιμάσει το κοινωνικό έδαφος όπου θα ξεπετιόνταν τα βλαστάρια της συνάντησης μεταξύ μας- όπως έγινε με το Ραντάρ, ας πούμε. Μιας περιπετειώδους συνάντησης που θα μπορούσαμε να της δώσουμε τη μορφή, και το περιεχόμενο ασφαλώς, μιας αυτοοργανούμενης (τοπικής) κοινωνίας.

Για άλλη μια φορά, σε ακτή της νότιας Θάσου, η θάλασσα ξεβράζει πτώμα. Αυτή τη φορά, σημειώθηκε ανάλογο περιστατικό στην περιοχή του Αγίου Αντωνίου, το μεσημέρι της Κυριακής λίγο πριν τη 1. Το πτώμα έγινε αντιληπτό από λουόμενο ο οποίος κάλεσε σε βοήθεια και μέσα σε λίγη ώρα βρέθηκαν στο σημείο κλιμάκια του ΕΚΑΒ, της Αστυνομίας και του Λιμενικού Σώματος.
Σύμφωνα με τις σχετικές ανακοινώσεις που έγιναν, το πτώμα ανήκει σε 55χρονο αλλοδαπό. Το πτώμα μεταφέρθηκε στο Κέντρο Υγείας Πρίνου, όπου απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατος του άτυχου 55χρονου. Η σορός του μεταφέρθηκε εν συνεχεία στην Ιατροδικαστική Υπηρεσία Καβάλας για τη διενέργεια νεκροψίας - νεκροτομής. Προανάκριση διενεργείται από τη Λιμενική Αρχή Θάσου.

Μια τρύπα που άνοιξε στη μέση συνοικιακού δρόμου στο Θεολόγο, είχε ως αποτέλεσμα να χάνονται επί δύο εβδομάδες χιλιάδες κυβικά πόσιμου νερού. Οι κάτοικοι της περιοχής κατήγγειλαν στη «Θ» ότι κάλεσαν επανειλημμένα τη ΔΕΥΑΘ για να αποκαταστήσει τη βλάβη και να σταματήσει η μεγάλη διαρροή. Μάταια, όμως.
Η βλάβη δεν σημειώθηκε σε κεντρικό δρόμο του Θεολόγου κι έτσι ορισμένοι θεώρησαν ότι δεν πρόκειται για μια υπόθεση-προτεραιότητας. Ωστόσο, τις τελευταίες δύο εβδομάδες χάθηκε πόσιμο νερό που είναι αδύνατο να υπολογιστεί.
Ο φακός της «Θ» εντόπισε το σημείο της διαρροής, με μια τρύπα να έχει ανοίξει στη μέση του δρόμου, από όπου αναβλύζει νερό, το οποίο και καταλήγει στους κεντρικούς δρόμους του χωριού και στις αποχετεύσεις των ομβρίων.
Κι όλα αυτά την ώρα που ολόκληρη η Θάσος είναι προ των πυλών της λειψυδρίας.

Σωρεία παραβάσεων βεβαιώθηκαν μέσα στο καλοκαίρι που πέρασε στις παραλίες που έχει στη δικαιοδοσία του ο δήμος Θάσου. Οι παραλίες ήταν τελείως αφύλακτες, δεν διέθεταν ναυαγοσώστη κι έτσι μπήκε σε κίνδυνο η ασφάλεια των λουόμενων. Εξάλλου, σε μία από τις παραλίες για τις οποίες βεβαιώθηκαν και παραβάσεις, σημειώθηκε και πνιγμός ενός νεαρού άνδρα.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έγιναν γνωστές, ο δήμος Θάσου έχει εισπράξει πρόστιμα πολλών χιλιάδων ευρώ για δεκάδες παραβάσεις που έχουν βεβαιωθεί μέσα στο καλοκαίρι, μετά από ελέγχους του Λιμενικού Σώματος. Συνολικά, έχουν βεβαιωθεί 45 παραβάσεις, εκ των οποίων οι 20 πήραν το δρόμο της διοικητικής διαδικασίας για την επιβολή προστίμου. Μέσα στην ερχόμενη εβδομάδα αναμένεται να κινηθούν οι διαδικασίες για επιβολή προστίμου και για τις υπόλοιπες 25 περιπτώσεις.
Οι παραλίες στις οποίες διαπιστώθηκε έλλειψη ναυαγοσώστη, ενώ ο δήμος έπρεπε να είχε προσλάβει, είναι: Σκάλα Ποταμιάς, Χρυσή Αμμουδιά, Μακρύαμμος Κοινύρων (Παράδεισος), παραλία Ποτού και Ψιλή Άμμος. Η κάθε παράβαση έχει διαπιστωθεί κατά συρροή και ο δήμος Θάσου βρίσκεται για πολλοστή φορά υπόλογος.
Στο υπόμνημα που υπέβαλλε προκειμένου να απολογηθεί για τις παραβάσεις, ο δήμαρχος Θάσου Λευτέρης Μερέσης αναφέρει ότι ζήτησε από την Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης την έγκριση προσλήψεων ναυαγοσωστών αλλά το αίτημά του δεν απαντήθηκε ποτέ. Πάντως, τα λεγόμενα του δημάρχου ελέγχονται αφού ουδέποτε ο δήμος Θάσου υπέβαλλε το αίτημα που όφειλε να υποβάλλει στο Υπουργείο Εσωτερικών, για την έγκριση συμβάσεων έργου ή εποχιακής απασχόλησης και ουδέποτε ζήτησε έγκριση θέσεων ναυαγοσωστών από το ΑΣΕΠ. Αντίθετα, το Λιμενικό Ταμείο Θάσου, για παραλία της περιοχής ευθύνης του, ζήτησε την έγκριση θέσης ναυαγοσώστη και έλαβε έγκριση.
Με ενδιαφέρον πάντως αναμένεται και η εξήγηση που θα δώσει η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, είτε για τους λόγους για τους οποίους δεν απάντησε στο αίτημα του δημάρχου, είτε στο αν έλαβε ποτέ σχετικό αίτημα.

Με την έναρξη του νέου διδακτικού έτους η Ιερά Μητρόπολη προγραμματίζει την λειτουργία της αναγνωρισμένης από το Κράτος Σχολής Βυζαντινής Μουσικής, όπως κάθε χρόνο, αλλά και για πρώτη φορά της νεοσύστατης Σχολής Αγιογραφίας. Τα δωρεάν μαθήματα Βυζαντινής Μουσικής θα γίνονται στο Κέντρο Νεότητος του Αγίου Ιωάννου στην πόλη της Καβάλας και στον ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Χρυσουπόλεως, ενώ η εκμάθηση της Αγιογραφίας (και αυτή χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση) σε χώρο που θα διαμορφωθεί ειδικά γι΄ αυτόν τον σκοπό σε ιδιόκτητο ακίνητο της Μητροπόλεως στο κέντρο της Καβάλας. Οι εγγραφές ξεκίνησαν και θα συνεχιστούν έως τις 15 Οκτωβρίου, ενώ για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στα Γραφεία της Ιεράς Μητροπόλεως (τηλ. 2510223141) ή στους Εφημερίους των Ενοριών.